Therapie diversen

Therapie diversen

Vision Quest

/

Vision Quest

Vorige week heb ik tegen mijn voornemen in geen zaterdagstuk geschreven. Er was wel iets maar het wilde nog geen woorden krijgen. Bovendien was ik bezig met het voorbereiden van mijn vision quest.

Wat een vision quest is? Traditioneel is het een moment waarop iemand zich terugtrekt in de wildernis en daar een aantal dagen met een minimum aan comfort en vastend doorbrengt, Zo min mogelijk afleiding en helemaal alleen. De idee hierachter is dat door het wegvallen van het vertrouwde het ego, ons analyserend brein ontregeld raakt en daardoor ruimte maakt voor de stem van de ziel. Vasten brengt na een poosje een lichte trancetoestand waardoor zintuiglijke informatie anders binnen komt.

Het is een vast onderdeel van initiatieriten bij inheemse volkeren.

Ik had gemerkt dat mijn relatie met natuur een wat afstandelijke was, als met een schilderij achter glas in het museum en ik wilde ontdekken of ik ook op een andere manier contact kon maken met de natuur.

Nu is wildernis, echte niet door mensen gevormde/ gestructureerde natuur lastig te vinden in Nederland en is in het wild kamperen niet toegestaan in ons keurig gereguleerde landje. Ik koos dus noodgedwongen voor een bereikbaarder alternatief in de wetenschap dat dit ongetwijfeld ook een ander soort ervaring zou opleveren.

Ik had voor 2 nachten een kampeerplek op een natuurkampeerplaats op de Hondsrug gereserveerd. Ik was gewaarschuwd geen verwachtingen te koesteren en er open en ontvankelijk in te stappen.

Het was een mooie kamperplek in het bos en relatief rustig. Op het veldje waar ik stond, stond nog een grote koepeltent. De eerste avond regende het flink en kwam ik tot de ontdekking dat ik mijn tent had opgezet op een plek die net iets onder het maaiveld lag door de kampeermiddelen die er het hele jaar hadden gestaan. Ik had sinds ik thuis was weg gegaan niks meer gegeten al had ik wel bouillon meegenomen, wetende dat het toch niet helemaal een vision quest volgens de regels zou worden.

Mijn eerste nacht was op z’n zachtst gezegd teleurstellend. Iedere keer als ik mijn tent uit wilde om te plassen moest ik eerst door een plas water in mijn voortent en er was behoorlijk veel verkeersgeluid waardoor ik niet echt het gevoel kreeg in de natuur te zijn.

Bovendien was ik veel te optimistisch over de temperatuur geweest waardoor ik slechts één deel van de tweedelige slaapzak uit de auto had meegenomen. De werkelijke minimum temperatuur lag nog enkele graden onder wat buitenradar had voorspeld, dus halverwege de nacht was ik genoodzaakt al mijn kleren aan te trekken en mijn dikke wollen vest over me heen te trekken. De volgende ochtend ging ik na een kop thee en een warme douche ( die heb je ook niet bij echte vision quest ) op weg maar de slechte nacht had me stijf en pijnlijk gemaakt dus ik was na een paar uur in het bos alweer terug.

Het stel tegenover me was ook wakker en toen de mannelijke helft op weg naar de douche mijn tent passeerde miste mijn hart een slag. Wat een mooie man en ik dacht aan het liedje van Alanis Morisette Ironic waarin ze zingt meeting the man of your dreams and then his beautiful wife.

Toch werd me als snel duidelijk dat niet alles rozengeur en maneschijn was aan de overkant. De hele ochtend was ik getuige van wat leek op een pittig meningsverschil. Ik hoorde haar stem voortdurend pleiten, uitleggen en overreden. Smeken bijna. Hij leek niet veel terug te zeggen. ‘s Middags waren ze een paar uur weg en ik zat bij mijn tent en probeerde wat te lezen in Bill Plotkins Soulcraft.

Na een paar uur waren ze weer terug en aan de lichaamstaal te zien was het conflict enigszins geëscaleerd. Ik zag uit mijn ooghoeken dat hij de tent begon af te breken. Zij stond er wat verloren bij. Toen laaide de discussie weer op en gingen ze zitten om verder te praten. Zij wederom pleiten, aandringen, verklaren en proberen te overtuigen. Ik kon hen niet verstaan maar mijn indruk van het gesprek is mijn interpretatie van hun lichaamstaal en prosodie, vooral de klank van haar stem.

En ineens zag ik mezelf. Hoe ik zoals zij nu ontelbare keren zo’n wanhopige poging had gedaan mijn geliefde te bereiken. Meestal had ik iets gezegd of gedaan wat hem boos had gemaakt of waren we het ergens fundamenteel over oneens. En in plaats van als twee emotioneel volwassen mensen dit uit te praten trok hij zich emotioneel terug. En ineens ging het dan niet meer over wat er gebeurd of gezegd was, laat staan over mijn gevoelens of verlangens maar was het de relatie, de intimiteit die op het spel stond. Doodsbang om hem te verliezen leverde ik mijn verlangens en de erkenning van mijn gevoelens in om in godsnaam maar te kunnen voelen dat er nog iets van een relatie was. Angst om hem kwijt te raken, angst om alleen te zijn maakte dat ik mijn eigen hart brak in de hoop daarmee de zijne terug te winnen.

Tot het niet langer ging. Tot ik me realiseerde dat ik na elk zo’n incident kleiner werd en dat als ik zo door zou gaan er op een dag niets meer van me over zou zijn. En dus ging ik de enig over gebleven weg en die leidde weg van hem, weg van mijn paarden en weg van de plek waar ik me zo mee verbonden voelde. Dat was tot op die dag het allermoeilijkste wat ik ooit had gedaan. Ik ging door een proces van diepe rouw. Wat de alchemisten het nigredo noemen. En ik kwam er wijzer en sterker uit. Niet langer bang om alleen te zijn.

Mijn visioen kwam dus niet van een hert dat in het bos tegen me sprak maar van een spiegel voorgehouden door twee mensen die ik waarschijnlijk nooit meer terug zal zien.

Op mijn weg naar huis kocht ik een armband met jade kralen. Om me aan deze ervaring te herinneren. Nooit meer wil ik in contact mijzelf verlaten om te voorkomen door de ander verlaten te worden.

Het stel heeft uiteindelijk zwijgend de auto ingepakt en is vertrokken.
Ik hoop dat ze een goede relatietherapeut vinden.

Therapie diversen

Elementor #1805

/

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Ze vroeg of ze mocht komen logeren en natuurlijk mocht dat. We kenden elkaar van de online oefengroep. Daar ondersteunden we elkaar bij het innerlijk onderzoeken van kindzelven. Hierdoor werd ik getuige van haar kindertrauma’s. En die waren fors.

Ze omschreef haar jeugd als die van Assepoester; haar moeder overleden toen ze nog heel jong was en vervolgens blootgesteld aan een reeks stiefmoeders door wie ze verwaarloosd werd. Het had haar beschadigd, dat was duidelijk.

Ik haalde haar en haar dochtertje op van het station. Zijzelf was ongeveer net zo oud als mijn dochter en haar dochtertje zo oud als mijn kleinzoon.

En ze was mooi, dat blozende make-up loze, naturel mooi. Misschien dat ik daarom meteen in mijn people pleaser modus schoot en het haar en haar dochtertje zo aangenaam mogelijk probeerde te maken.

Wat natuurlijk ook meespeelde was dat ik een inkijkje in haar geschiedenis had gekregen en die leek verrassend veel op de mijne. Hierdoor ontstond de behoefte haar te beschermen en te troosten, nog voordat ze hierom had gevraagd.

Al snel bleek dat ze in mij de moeder zag die ze nooit gehad had. Ze vroeg me honderduit en wilde van alles van me leren; zuurkool inmaken, groente kweken en welke recepten ik gebruikte.
Ik genoot van het beeld dat ze me spiegelde; de oudere, wijze, warme vrouw.

Te laat realiseerde ik me dat als je op een voetstuk wordt gezet er maar één volgende mogelijke stap is; eraf. En dat een voetstuk geen authentieke communicatie verdraagt.

Dus toen ik me na een paar dagen begon te ergeren; aan bijvoorbeeld dat ze me buiten maaltijden om vroeg eten voor haar dochtertje te maken, terwijl die tijdens de maaltijd verveeld met haar vork zat te spelen, slikte ik mijn irritatie in om de stemming niet te bederven. We hadden allebei dus meer contact met het beeld dat we van elkaar hadden dan met de werkelijke onvolmaakte maar ook autonome mens die voor ons stond. En voor iedereen die deze situatie kent; dit houd je maar een korte tijd vol.

Ik realiseer me dat mij dit vaker is overkomen; iemand ziet iets in mij, reislust, onafhankelijkheid, een talent, en spiegelt dat aan mij terug en ik ontleen hier ook iets aan. Er is wel een stemmetje dat zegt; “ho es even, dit ben ik niet” Maar het is ook gewoon fijn om bewonderd te worden. En zo verdwijnt ons ware zelf steeds verder uit beeld, zowel voor de ander als voor onszelf. En voordat je het weet ben je je continu aan het aanpassen om de relatie maar niet te verliezen.

Tussen mij en mijn logee is het niet meer tot authentiek contact gekomen. Ik durfde mijn irritaties niet uit te spreken en hoe langer ik ze binnen hield hoe groter het risico werd dat ik ze niet kon uitspreken zonder de relatie op scherp te zetten.

Wat er in mijn logee omging kan ik niet met zekerheid zeggen. Tijdens de logeerpartij zag ik eerder Sneeuwwitje dan Assepoester en uiteindelijk bleef de appel die ik haar aanbood in ons beider keel steken.

Therapie diversen

Een ontmoeting

/

Een ontmoeting

Eindelijk was het zover. Alle papieren ingeleverd en het dossier compleet, reed ik naar mijn afspraak met de schuldhulpverlener. En hoewel ik van mening ben dat het systeem zo is ingericht dat er meer verliezers dan winnaars zijn, en dat het vooral een kwestie van geluk is aan welke kant je belandt: ik ben ook niet helemaal ongevoelig voor de maatschappelijke consensus dat het wel je eigen schuld zal zijn als je in de schulden komt. Dus ik was ondanks alles toch zenuwachtig en merkte dat ik me vooraf al aan het verdedigen was in mijn hoofd.

Ik herinnerde mezelf eraan dat we allemaal spirituele wezens zijn in een lichamelijke ervaring en er dus geen reden was om bang te zijn.. Maar als voormalig jeugdzorgkind van lang geleden, heb ik slechte ervaringen met instituties, zeker als ze macht over mijn leven hebben en mijn nervus vagus herinnert zich dat beter dan ikzelf. Ik kalmeerde dus mijn zenuwstelsel door heel bewust te ademen; twee keer in en heel langzaam weer uit. Zoals een kind dat weer tot zichzelf komt na een driftbui en nog even een paar keer nahikt.

Ze kwam me halen in de grote hal van het stadskantoor waar ik me wat verloren voelde. De veel te grote stoel waar de receptioniste me naar had verwezen versterkte dat gevoel nog eens. Ze gaf me een formele maar niet onvriendelijke handdruk en vroeg me haar te volgen naar één van de spreekkamers.

Twintig jaar geleden had ik precies hetzelfde werk gedaan. Maar de omstandigheden hadden niet verschillender kunnen zijn. Ik ging destijds bij de cliënten op huisbezoek. Daar kon ik dan niet alleen de boekhouding ( of vaker het ontbreken daarvan) bespreken bij een kopje koffie; ik kon me meteen een indruk vormen van de rest van de sociale en maatschappelijke situatie. En de ernst van de financiële druk.

Nu werd ik door een deur naar binnen geleid in een kale zakelijke ruimte met een enorm bureau terwijl de dame van de schuldhulpverlening met haar badge zichzelf door een andere beveiligde deur binnen liet en tegenover mij plaatsnam. Ik kon hem niet zien, maar de hele ruimte ademde de aanwezigheid van een onzichtbare alarmknop.

Ze hanteerde een professionele afstand tijdens het gesprek en gaandeweg werd mij duidelijk dat haar formele distantie het schild was waarmee ze zich probeerde te beschermen. Ik begon me te realiseren dat zij banger was voor mij dan ik voor haar. Terwijl de zijden draadjes van mijn financiële toekomst in haar handen lagen, verraadden haar ogen en de spanning in haar stem haar onzekerheid.

Ik vermoed dat ze het zichzelf niet bewust was. Ik denk dat deze atmosfeer van wantrouwen gaandeweg om haar heen gegroeid was zoals je ook meestal niet ziet dat je kinderen groeien totdat ze ineens nieuwe kleren nodig hebben. Voor haar was deze procedure waarschijnlijk normaal en was ze gewend geraakt aan het gevoel van latente angst, hoewel ze oud genoeg was om nog meegemaakt te hebben dat het ooit anders was.

En ik realiseerde me ook dat het één het ander uitlokt. Als cliënt voel je je toch al kwetsbaar, je moet met je billen bloot en dit doe je pas als het water je aan de lippen staat en je echt niet anders kan. Dat vereist tactvolle communicatie want de vlam slaat maar al te makkelijk in de pan en doet het gesprek ontsporen. Wederzijds wantrouwen helpt dit proces niet. Maar ik begrijp dat er te vaak situaties zijn geweest waarin hulpverleners zich bedreigd hebben gevoeld. Wat uiteindelijk heeft geleid tot spreekkamers met alarmknoppen en aparte deuren voor cliënt en hulpverlener. Misschien had de dame tegenover mij zich ook ooit bedreigd gevoeld, in andere situaties, met andere cliënten. En had haar dat angstig gemaakt. En plotseling had ik enorm met haar te doen.

Twintig jaar geleden ging ik bij cliënten op huisbezoek. Alleen. Niet omdat ik zo stoer was, maar omdat de sfeer anders was. Betrokkenheid en medemenselijkheid waren toen geen bedreiging voor de professionele afstand. Er is veel veranderd — en niet in de goede richting

Ik zag haar angst waardoor de mijne direct verdween en toen ik haar vanuit mijn hart bedankte bij het afscheid brak een warme glimlach het professionele masker en stonden we even tegenover elkaar als twee gewone mensen.

Bij onze volgende afspraak neem ik koffie en zelfgebakken taart mee.

Therapie diversen

Gered door het collectief

/

Gered door het collectief

 

Het is maart 2023. Ik word langzaam wakker en heb even geen idee waar ik ben. Langzaam doe ik mijn ogen open. Ik lig in een ziekenhuisbed en er zitten draden met stickers op mijn lichaam geplakt. In het halfdonker zie ik allerlei blauwe lampjes knipperen en hoor ik zacht gebrom en af en toe een ritmisch gepiep. Met mijn bewustzijn keert ook mijn herinnering van de vorige dagen terug. Ik ben een paar dagen flink ziek geweest, een virusinfectie. Als een berin in winterslaap had ik mij enkele dagen onder mijn dekbed ingegraven, geen behoefte aan eten of drinken.

Na een paar dagen week de koorts en begon ik me beter te voelen. Maar toen ik opstond lieten delen van mijn lichaam het plots afweten. Mijn rechteroog wilde niet meer open en ik liep als een zeeman op zijn eerste avond terug aan de wal. Uiteindelijk heb ik me, toch enigszins ongerust, naar het ziekenhuis laten brengen en na enig overleg achter de schermen werd kennelijk besloten mij naar de ic te brengen waar men mij aansloot op allerlei apparatuur. Definitief in de rol van patiënt, het beoordelingsvermogen over mijn lichaam uit handen gegeven.

Ik heb een droge mond en ik moet plassen. Ik druk op het knopje dat aan hekje van mijn bed is vast gemaakt. Na lange tijd verschijnt er iemand in een soort maanpak. Alleen de ogen zichtbaar. Professioneel vriendelijke ogen. Voor zover ik kan beoordelen is het een vrouw. Ik vraag waar de wc is. Die blijkt er niet te zijn op de ic. Mensen die hier liggen zijn meestal niet in staat zelfstandig naar de wc te gaan. Ze kan me alleen een ondersteek brengen. Ik moet nodig plassen dus heb weinig keus.

Als ze weer verdwenen is kijk ik om me heen. Ik lig dus op de ic. De intensieve zeggen ze hier in België Ik laat de gedachte tot mij doordringen. Een opname op de ic is duur dus er zal wel een reden tot zorg zijn. Ik kan het nog niet helemaal bevatten want ik voel me al veel minder ziek dan de voorafgaande dagen. Toen ik de verpleegster er naar vroeg zei ze men bang was dat mijn ademhalingsspieren ermee zouden stoppen. Blijkbaar is het uitvallen van verschillende functies van mijn lichaam iets progressiefs. Of toch mogelijk progressief.


Het voelt als een belangrijk moment in mijn leven. Anderen voor mij zijn hier op deze afdeling gestorven. En hoewel deze gedachte me overdreven en theatraal voorkomt, moet ik toegeven dat de voorzichtigheid van het verplegend personeel besmettelijk is. Ik voel me niet alsof ik iets dodelijks onder de leden heb maar waarom hield mijn lichaam dan op zich te voegen naar mijn wil? Waar besloot het zijn eigen weg te gaan en mijn bevelen niet langer te gehoorzamen? Zou er dan misschien toch een kern van waarheid in zitten dat de kans bestaat dat ik hier dood ga?

Ik lig in isolatie vanwege kans op overdracht van het virus dus ik ben veel alleen. Tijd genoeg om mijn situatie goed te overdenken. Nooit eerder heb ik het gevoel gehad dat de dood zo dichtbij was. Nooit? Nou ok één keer eerder maar daar wil ik het nu niet over hebben. Ik mankeer van alles maar tot op heden voor zover ik wist niets dodelijks. Wat als, wat als dit echt het einde van mijn leven is? Ik zuig op deze gedachte als op een toverbal, proef hem op mijn tong en bekijk hem van tijd tot tijd van een afstandje. Ik heb het gevoel in een verkeerde film te zijn beland.

Na 24 uur op de ic is mijn conditie onveranderd en mag ik naar beneden, naar de afdeling neurologie. Wel in quarantaine maar niet langer aangesloten op het systeem dat mijn vitale functies bewaakt. Ik krijg eindelijk eten en mag weer zelf naar de wc.

De neurologe doet allerlei testjes en ik blijk een auto-immuun reactie te hebben die mijn afweersysteem ertoe aanzet mijn eigen zenuwbanen aan te vallen.

Het medicijn is de afweerstoffen van mensen die hun bloed gedoneerd hebben. Ik bedenk hoe metaforisch dit is; het virus heeft ons met onze neus gedrukt op onze onderlinge verbondenheid in deze hyperindividualistische samenleving en nu wordt mijn leven gered door vele, mij onbekende, donoren. Ik voel mij dankbaar en verbonden met al deze mensen die belangeloos hun bloed hebben afgestaan. Hoewel gewaarschuwd voor mogelijke bijwerkingen, merk ik daar weinig van, mijn lichaam verwelkomt dit infuus.

erwijl mijn lichaam herstelde, merkte ik dat er ook iets anders was verschoven. Niet omdat mijn ziekte mij een boodschap had gestuurd of omdat mijn lichaam symbolisch had uitgesproken wat ik zelf niet durfde te zeggen. Daar geloof ik niet zo eenvoudig in. Maar zo’n opname haalt wel een hoop ruis weg.

 

Ik had jarenlang geprobeerd mijzelf passend te maken in een leven dat steeds minder het mijne was. Mijn scherpe blik, waar ik in mijn werk altijd op vertrouwd had, gebruikte ik thuis steeds minder. Wat ik zag, probeerde ik niet te zien. Wat ik voelde, probeerde ik weg te drinken. Niet omdat ik niets wist, maar omdat weten consequenties had.

Op de afdeling neurologie hing ondertussen een infuus met antistoffen van mensen die mij nooit zouden kennen. Mensen die bloed hadden gegeven zonder te weten in wiens lichaam het uiteindelijk terecht zou komen. Ik vond dat ontroerend. Juist omdat er geen bedoeling achter zat. Geen opdracht. Geen boodschap. Alleen mensen die iets van zichzelf hadden afgestaan zodat een onbekende geholpen kon worden.

Misschien was dat wel wat mij het meest raakte: dat ik daar lag dankzij anderen, terwijl ik zo lang geprobeerd had mijn leven vooral zelf bij elkaar te houden.

 

De opname vertelde mij niet wat ik met de rest van mijn leven moest doen. Maar ze maakte het moeilijker om opnieuw te doen alsof ik niet wist wat ik wist.

In de sjamanistische traditie waarin ik ben opgeleid wordt genezing niet alleen gezien als herstel voor jezelf. Wat je terugkrijgt, breng je ook weer de wereld in. Dat klinkt grootser dan ik het bedoel. Voor mij betekende het iets eenvoudigs: mijn blik niet opnieuw vertroebelen. Niet weer kleiner worden om ergens in te passen. En in mijn werk niet doen alsof ik niets zie wanneer ik iets wel degelijk zie.

Ik was niet gered met een opdracht.

Maar ik had wel opnieuw de keuze wat ik met mijn leven zou doen.

Therapie diversen

De Cailleach van Zeeland

/
Nehalennia

De Dekolonisatie van de Grote Godin: De Weg  naar Heling

De Stem van de Oerkracht

Eeuwenlang is de Keltische godin Nehalennia neergezet zoals de Romeinse kolonisators van het land haar zagen. De Romeinen maakten van haar een lieflijke beschermvrouwe van de handel en scheepvaart en maakten de relatie met haar transactioneel. In ruil voor een veilige overtocht beloofden rijke handelaren van zowel Germaanse als Romeinse afkomst een votiefsteen te laten maken. Zo is zij bewaard gebleven voor de geschiedenis.

Maar Nehalennia is veel ouder en waarschijnlijk veel omvattender dan louter een vruchtbaarheidsgodin of patrones. Omdat de Kelten een orale en geen geschreven traditie hadden, en godinnen zoals zij werden vereerd bij bronnen en bomen, zijn er geen (geschreven) bewijzen overgebleven. Toch kunnen we aan de hand van andere opgravingen van soortgelijke heiligdommen, met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid stellen dat zij de Grote Moedergodin was: de drievoudige godin van geboorte, dood en wedergeboorte. Zij die weet dat ware vruchtbaarheid pas ontstaat wanneer we durven te laten sterven wat niet langer bezield is en ons niet langer dient.

Het Ontembaar Vrouwelijke

Ik heb altijd een bijzondere belangstelling gehad voor de voorchristelijke Godinnen, vooral voor de Cailleach en de Baba Yaga; zij die navigeren tussen de drie werelden: de Bovenwereld, de Middenwereld en de Benedenwereld. Altijd heb ik het gevoel gehad dat de patriarchale cultuur, te beginnen bij de Romeinen, bang voor hen was. Daarom voelde men de neiging hen kleiner te maken dan ze zijn.

Zij is degene die de doden helpt oversteken (psychopomp), vaak samen met haar hond. Zij kan iedere gedaante aannemen die ze wil en ze beheerst de elementen. Het oervrouwelijke is niet alleen lief en onschuldig, of moederlijk en zorgzaam. Zij is het ook die weet wat moet sterven zodat er nieuw leven kan groeien — en die er niet voor terugdeinst dit sterven, indien nodig, een handje te helpen.

De Heilige Verontwaardiging

Te lang hebben we genoegen genomen met een beeld van het oervrouwelijke dat gecreëerd was vanuit de behoefte haar te temmen. Maria, Tara en Kwan Yin: toonbeelden van troost en genade. Te lang hebben we onze macht weg gegeven aan mannen die geen enkel respect hebben voor de heiligheid van het leven, alle leven! Het mannelijke principe heeft hierdoor ongebreideld kunnen uitgroeien tot iets wat wil bedwingen, overheersen en uitbuiten, ongeacht de consequenties voor het grote geheel. Het wordt tijd dat we de ontembare kracht van de heilige vrouwelijke verontwaardiging haar rechtmatige plek in de samenleving teruggeven. Om te beginnen in onszelf.

Een Persoonlijke Bevrijding

In mijn komende boek, ‘Dochter van Nehalennia’, neem ik je mee op een reis van radicale dekolonisatie. Na jaren van isolement heb ik mijn leven radicaal omgegooid, ik liet al mijn zekerheden achter om mijn eigen autonomie terug te claimen. Dit boek is het verslag van die wedergeboorte; een eerlijk relaas over intergenerationeel trauma, Keltische mystiek en de kracht van soevereiniteit.

Bouw mee aan de Vrijplaats

Dit boek is het fundament voor mijn volgende stap: de realisatie van een plek voor heling, training en paardencoaching. Een omgeving waar paarden en mensen niet langer opgesloten hoeven te leven in een instrumentalistisch en mechanistisch wereldbeeld, maar waar we kunnen herstellen in de natuurlijke wisselwerking met de natuur. De opbrengst van dit boek vloeit direct naar de opbouw van deze praktijkruimte en de zorg voor de paarden die hierbij de toekomstige gidsen zijn.

Het boek Dochter van Nehalennia

Word onderdeel van de cirkel

Vind je het belangrijk dat de soevereine kracht van Nehalennia en het herstel van het vrouwelijk oerr principe weer een plek krijgen in onze samenleving?
Ik nodig je uit om je aan te melden voor de wachtlijst van mijn boek ‘Dochter van Nehalennia’. Door je in te schrijven, help je mij bij het realiseren van de eerste oplage en de opbouw van de plek voor heling en paardencoaching.
  • Blijf op de hoogte van het schrijfproces en de publicatiedatum.
  • Ontvang als eerste de uitnodiging voor de crowdfunding (met unieke beloningen).
  • Steun de overstap van een mechanistisch wereldbeeld naar een natuurlijke vrijplaats.
 
Help dit idee groeien! 
Deel alsjeblieft
Facebook
Email
LinkedIn
WhatsApp
Therapie diversen

Pacifisme

/

Eén van de belangrijkste redenen waarom ik overtuigd pacifist ben.

De afgelopen week nam ik deel aan de Rewiring to break free of selflimiting behaviors summit

En één interview bracht me enorm veel inzicht; het interview met Ariëlle Schwartz, een yoga docente en somatic experience (SE) therapeute. Zij vertelde hoe ze, toen ze zelf zwanger werd, geconfronteerd werd met het trauma van haar moeder, welke deze had opgelopen doordat haar moeder, Ariëlle’s oma dus, geprobeerd had haar zwangerschap (van Ariëlle’s moeder) te beëindigen. Ariëlle, in de vorm van een eitje in de eileiders van haar nog ongeboren moeder, had dit trauma geërfd.

Inmiddels is uit onderzoek, onder andere van Syrische vluchtelingen bekend dat (oorlogs) trauma het genoom, het dna van mensen verandert. 1Waardoor de gevolgen van oorlog nog generaties lang invloed hebben.

 
Het geallieerde bombardement van 31 maart 1943 verwoestte o.a. de Mathenesserweg. Stadsarchief Rotterdam, 1943

Zelf ben ik de oudste dochter van een vrouw die, als vijfjarige, het bombardement van de geallieerden op Rotterdam West op 31 maart 1943, van dichtbij meemaakte. Dit weet ik uit de dagboeken van mijn oma. Wie de spaarzame getuigenverklaringen van deze gebeurtenis leest, oa hier: https://voorouder.nl/artikelen, krijgt een levendig beeld van de verwoesting en het drama wat toen plaatsvond. En toen zou de hongerwinter, voor hen die het bombardement overleefden, nog komen.

Mijn hele leven heb ik last gehad van zelfdestructief gedrag. Eén van de dingen waar ik mee worstelde was een soort basis angst die, juist omdat hij de grondtoon vormde van mijn bestaan, niet door mij werd herkend, ondanks alle kennis die ik in de loop van mijn studies over de menselijke psyche vergaarde. Vooral als ik ‘s morgens het huis moest verlaten om naar mijn werk te gaan, moest ik mij over een enorme drempel heen worstelen. Dit kostte heel veel energie. Geen wonder dat ik steeds weer met een burn-out thuis kwam te zitten.

En keer op keer keek ik met hulp van een therapeut naar mijn eigen gedrag, dat was immers waar ik direct invloed op dacht te hebben. Ik onderzocht emotionele gevolgen van de verlating door mijn vader, van de emotionele verwaarlozing door mijn alleenstaande psychotische moeder, mijn parentificatie die mogelijks mij teveel betrokken maakte op mijn cliënten. Allemaal goed en noodzakelijk werk, zeker voor een hulpverlener, maar niets werkte echt helemaal afdoende.

Sinds het werk van Bessel van der Kolk, Peter Levine en Gabor Maté meer toegankelijk werd, ook voor mensen die in de meer traditionele takken van de hulpverlening werken, wordt steeds duidelijker dat trauma zich vast zet in het lichaam. Dat het zenuwstelsel en dan vooral de nervus vagus al veel eerder een potentieel gevaarlijke situatie, meestal een situatie die op één of andere manier herinnert aan het opgelopen trauma, al in een fractie van een seconde herkent en hierop reageert. Veel sneller dan ons brein de situatie kan analyseren, laat staan kan ingrijpen. En dat heling van trauma eerder ligt bij wat er gebeurt in het lichaam. Dit geldt ook voor intergenerationeel trauma.

De laatste jaren wordt dit dus aangevuld met kennis over de epigenetische gevolgen, de gevolgen over verschillende generaties heen, dat trauma heeft op ons mensen. We kunnen dus wel stellen dat op verschillende plaatsen in de wereld er nieuwe trauma’s worden gegenereerd die nog vele generaties hun gevolgen zullen laten voelen. En zoals ik in mijn vorig bericht al besprak; hurt people hurt people. Zo wordt de eindeloze cirkel van trauma en geweld doorgegeven.

Ikzelf ben in therapie gegaan bij een SE therapeute en daar heb ik geleerd dat ik voorzichtig met mezelf moet omgaan. Mezelf goed moet gronden en mijn grenzen moet verzorgen. Daarnaast helpt Qi gong mij om mijn zenuwstelsel te kalmeren maar dit is zeker niet de enige manier. En weten waar het vandaan komt maakt dat ik mezelf niet langer de schuld geef maar mezelf met compassie tegemoet treed. Ik vind het wel heel erg jammer dat ik zo lang over heb moeten doen en dus zo lang heb geworsteld met onbegrepen klachten, om tot deze inzichten te komen.

Wil jij ook onderzoeken hoe jouw problemen misschien verband houden met intergenerationeel trauma dan is oerrtherapie zeker iets voor jou. Wees welkom!

En laten we samen zorgen dat er een eind komt aan deze cyclus van het creëen van trauma

1Zie bijvoorbeeld https://news.yale.edu/2025/03/06/violent-experiences-alter-genome-ways-persist-generations

Email
Facebook
Twitter
LinkedIn
Scroll naar boven