Therapie diversen

Therapie diversen

Gered door het collectief

/

Het is maart 2023. Ik word langzaam wakker en heb even geen idee waar ik ben. Langzaam doe ik mijn ogen open. Ik lig in een ziekenhuisbed en er zitten draden met stickers op mijn lichaam geplakt. In het halfdonker zie ik allerlei blauwe lampjes knipperen en hoor ik zacht gebrom en af en toe een ritmisch gepiep. Met mijn bewustzijn keert ook mijn herinnering van de vorige dagen terug. Ik ben een paar dagen flink ziek geweest, een virusinfectie. Als een berin in winterslaap had ik mij enkele dagen onder mijn dekbed ingegraven, geen behoefte aan eten of drinken.

Na een paar dagen week de koorts en begon ik me beter te voelen. Maar toen ik opstond lieten delen van mijn lichaam het plots afweten. Mijn rechteroog wilde niet meer open en ik liep als een zeeman op zijn eerste avond terug aan de wal. Uiteindelijk heb ik me, toch enigszins ongerust, naar het ziekenhuis laten brengen en na enig overleg achter de schermen werd kennelijk besloten mij naar de ic te brengen waar men mij aansloot op allerlei apparatuur. Definitief in de rol van patiënt, het beoordelingsvermogen over mijn lichaam uit handen gegeven.

Ik heb een droge mond en ik moet plassen. Ik druk op het knopje dat aan hekje van mijn bed is vast gemaakt. Na lange tijd verschijnt er iemand in een soort maanpak. Alleen de ogen zichtbaar. Professioneel vriendelijke ogen. Voor zover ik kan beoordelen is het een vrouw. Ik vraag waar de wc is. Die blijkt er niet te zijn op de ic. Mensen die hier liggen zijn meestal niet in staat zelfstandig naar de wc te gaan. Ze kan me alleen een ondersteek brengen. Ik moet nodig plassen dus heb weinig keus.

Als ze weer verdwenen is kijk ik om me heen. Ik lig dus op de ic. De intensieve zeggen ze hier in België Ik laat de gedachte tot mij doordringen. Een opname op de ic is duur dus er zal wel een reden tot zorg zijn. Ik kan het nog niet helemaal bevatten want ik voel me al veel minder ziek dan de voorafgaande dagen. Toen ik de verpleegster er naar vroeg zei ze men bang was dat mijn ademhalingsspieren ermee zouden stoppen. Blijkbaar is het uitvallen van verschillende functies van mijn lichaam iets progressiefs. Of toch mogelijk progressief.


Het voelt als een belangrijk moment in mijn leven. Anderen voor mij zijn hier op deze afdeling gestorven. En hoewel deze gedachte me overdreven en theatraal voorkomt, moet ik toegeven dat de voorzichtigheid van het verplegend personeel besmettelijk is. Ik voel me niet alsof ik iets dodelijks onder de leden heb maar waarom hield mijn lichaam dan op zich te voegen naar mijn wil? Waar besloot het zijn eigen weg te gaan en mijn bevelen niet langer te gehoorzamen? Zou er dan misschien toch een kern van waarheid in zitten dat de kans bestaat dat ik hier dood ga?

Ik lig in isolatie vanwege kans op overdracht van het virus dus ik ben veel alleen. Tijd genoeg om mijn situatie goed te overdenken. Nooit eerder heb ik het gevoel gehad dat de dood zo dichtbij was. Nooit? Nou ok één keer eerder maar daar wil ik het nu niet over hebben. Ik mankeer van alles maar tot op heden voor zover ik wist niets dodelijks. Wat als, wat als dit echt het einde van mijn leven is? Ik zuig op deze gedachte als op een toverbal, proef hem op mijn tong en bekijk hem van tijd tot tijd van een afstandje. Ik heb het gevoel in een verkeerde film te zijn beland.

Na 24 uur op de ic is mijn conditie onveranderd en mag ik naar beneden, naar de afdeling neurologie. Wel in quarantaine maar niet langer aangesloten op het systeem dat mijn vitale functies bewaakt. Ik krijg eindelijk eten en mag weer zelf naar de wc.

De neurologe doet allerlei testjes en ik blijk een auto-immuun reactie te hebben die mijn afweersysteem ertoe aanzet mijn eigen zenuwbanen aan te vallen.

Het medicijn is de afweerstoffen van mensen die hun bloed gedoneerd hebben. Ik bedenk hoe metaforisch dit is; het virus heeft ons met onze neus gedrukt op onze onderlinge verbondenheid in deze hyperindividualistische samenleving en nu wordt mijn leven gered door vele, mij onbekende, donoren. Ik voel mij dankbaar en verbonden met al deze mensen die belangeloos hun bloed hebben afgestaan. Hoewel gewaarschuwd voor mogelijke bijwerkingen, merk ik daar weinig van, mijn lichaam verwelkomt dit infuus.

Terwijl mijn lichaam herstelde, besefte ik dat ik niet alleen fysiek was vastgelopen. De auto-immuunreactie was de uiterste consequentie van een leven waarin ik mijn eigen waarheid had aangevallen om in de mal van een ander te passen. Ik kon de duizenden onbekende donoren niet persoonlijk bedanken. De enige manier om die schuld in te lossen, was door de herwonnen kracht niet opnieuw te verspillen. In de traditie van het sjamanisme is het doel van genezing dat je je unieke gaven aan de wereld geeft. Het klinkt pretentieus, ik weet het, maar na de ic-opname kon ik er niet meer omheen.

Mijn gave is een scherpe blik. Jarenlang had ik geprobeerd die blik te vertroebelen met alcohol, omdat het te pijnlijk was om te zien hoe ik mezelf en de wereld om me heen liet uithollen. Maar de donoren hadden me niet gered om weer veilig in de schemering te gaan zitten. Ze hadden me gered zodat ik eerlijk zou kijken naar wat ik mezelf aandeed.

De auto-immuunreactie was de fysieke uiting van een innerlijke trauma: ik saboteerde mezelf omdat ik mijn eigen kracht niet durfde te gebruiken. Nu is het geen keuze meer, maar een opdracht. Ik ben niet opgelapt voor mijn eigen comfort, maar om als therapeut de schaduw, die van mezelf en de collectieve schaduw, recht in de ogen te kijken.

Therapie diversen

De Cailleach van Zeeland

/
Nehalennia

De Dekolonisatie van de Grote Godin: De Weg  naar Heling

De Stem van de Oerkracht

Eeuwenlang is de Keltische godin Nehalennia neergezet zoals de Romeinse kolonisators van het land haar zagen. De Romeinen maakten van haar een lieflijke beschermvrouwe van de handel en scheepvaart en maakten de relatie met haar transactioneel. In ruil voor een veilige overtocht beloofden rijke handelaren van zowel Germaanse als Romeinse afkomst een votiefsteen te laten maken. Zo is zij bewaard gebleven voor de geschiedenis.

Maar Nehalennia is veel ouder en waarschijnlijk veel omvattender dan louter een vruchtbaarheidsgodin of patrones. Omdat de Kelten een orale en geen geschreven traditie hadden, en godinnen zoals zij werden vereerd bij bronnen en bomen, zijn er geen (geschreven) bewijzen overgebleven. Toch kunnen we aan de hand van andere opgravingen van soortgelijke heiligdommen, met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid stellen dat zij de Grote Moedergodin was: de drievoudige godin van geboorte, dood en wedergeboorte. Zij die weet dat ware vruchtbaarheid pas ontstaat wanneer we durven te laten sterven wat niet langer bezield is en ons niet langer dient.

Het Ontembaar Vrouwelijke

Ik heb altijd een bijzondere belangstelling gehad voor de voorchristelijke Godinnen, vooral voor de Cailleach en de Baba Yaga; zij die navigeren tussen de drie werelden: de Bovenwereld, de Middenwereld en de Benedenwereld. Altijd heb ik het gevoel gehad dat de patriarchale cultuur, te beginnen bij de Romeinen, bang voor hen was. Daarom voelde men de neiging hen kleiner te maken dan ze zijn.

Zij is degene die de doden helpt oversteken (psychopomp), vaak samen met haar hond. Zij kan iedere gedaante aannemen die ze wil en ze beheerst de elementen. Het oervrouwelijke is niet alleen lief en onschuldig, of moederlijk en zorgzaam. Zij is het ook die weet wat moet sterven zodat er nieuw leven kan groeien — en die er niet voor terugdeinst dit sterven, indien nodig, een handje te helpen.

De Heilige Verontwaardiging

Te lang hebben we genoegen genomen met een beeld van het oervrouwelijke dat gecreëerd was vanuit de behoefte haar te temmen. Maria, Tara en Kwan Yin: toonbeelden van troost en genade. Te lang hebben we onze macht weg gegeven aan mannen die geen enkel respect hebben voor de heiligheid van het leven, alle leven! Het mannelijke principe heeft hierdoor ongebreideld kunnen uitgroeien tot iets wat wil bedwingen, overheersen en uitbuiten, ongeacht de consequenties voor het grote geheel. Het wordt tijd dat we de ontembare kracht van de heilige vrouwelijke verontwaardiging haar rechtmatige plek in de samenleving teruggeven. Om te beginnen in onszelf.

Een Persoonlijke Bevrijding

In mijn komende boek, ‘Dochter van Nehalennia’, neem ik je mee op een reis van radicale dekolonisatie. Na jaren van isolement heb ik mijn leven radicaal omgegooid, ik liet al mijn zekerheden achter om mijn eigen autonomie terug te claimen. Dit boek is het verslag van die wedergeboorte; een eerlijk relaas over intergenerationeel trauma, Keltische mystiek en de kracht van soevereiniteit.

Bouw mee aan de Vrijplaats

Dit boek is het fundament voor mijn volgende stap: de realisatie van een plek voor heling, training en paardencoaching. Een omgeving waar paarden en mensen niet langer opgesloten hoeven te leven in een instrumentalistisch en mechanistisch wereldbeeld, maar waar we kunnen herstellen in de natuurlijke wisselwerking met de natuur. De opbrengst van dit boek vloeit direct naar de opbouw van deze praktijkruimte en de zorg voor de paarden die hierbij de toekomstige gidsen zijn.

Het boek Dochter van Nehalennia

Word onderdeel van de cirkel

Vind je het belangrijk dat de soevereine kracht van Nehalennia en het herstel van het vrouwelijk oerr principe weer een plek krijgen in onze samenleving?
Ik nodig je uit om je aan te melden voor de wachtlijst van mijn boek ‘Dochter van Nehalennia’. Door je in te schrijven, help je mij bij het realiseren van de eerste oplage en de opbouw van de plek voor heling en paardencoaching.
  • Blijf op de hoogte van het schrijfproces en de publicatiedatum.
  • Ontvang als eerste de uitnodiging voor de crowdfunding (met unieke beloningen).
  • Steun de overstap van een mechanistisch wereldbeeld naar een natuurlijke vrijplaats.
 
Help dit idee groeien! 
Deel alsjeblieft
Facebook
Email
LinkedIn
WhatsApp
Therapie diversen

Pacifisme

/

Eén van de belangrijkste redenen waarom ik overtuigd pacifist ben.

De afgelopen week nam ik deel aan de Rewiring to break free of selflimiting behaviors summit

En één interview bracht me enorm veel inzicht; het interview met Ariëlle Schwartz, een yoga docente en somatic experience (SE) therapeute. Zij vertelde hoe ze, toen ze zelf zwanger werd, geconfronteerd werd met het trauma van haar moeder, welke deze had opgelopen doordat haar moeder, Ariëlle’s oma dus, geprobeerd had haar zwangerschap (van Ariëlle’s moeder) te beëindigen. Ariëlle, in de vorm van een eitje in de eileiders van haar nog ongeboren moeder, had dit trauma geërfd.

Inmiddels is uit onderzoek, onder andere van Syrische vluchtelingen bekend dat (oorlogs) trauma het genoom, het dna van mensen verandert. 1Waardoor de gevolgen van oorlog nog generaties lang invloed hebben.

 
Het geallieerde bombardement van 31 maart 1943 verwoestte o.a. de Mathenesserweg. Stadsarchief Rotterdam, 1943

Zelf ben ik de oudste dochter van een vrouw die, als vijfjarige, het bombardement van de geallieerden op Rotterdam West op 31 maart 1943, van dichtbij meemaakte. Dit weet ik uit de dagboeken van mijn oma. Wie de spaarzame getuigenverklaringen van deze gebeurtenis leest, oa hier: https://voorouder.nl/artikelen, krijgt een levendig beeld van de verwoesting en het drama wat toen plaatsvond. En toen zou de hongerwinter, voor hen die het bombardement overleefden, nog komen.

Mijn hele leven heb ik last gehad van zelfdestructief gedrag. Eén van de dingen waar ik mee worstelde was een soort basis angst die, juist omdat hij de grondtoon vormde van mijn bestaan, niet door mij werd herkend, ondanks alle kennis die ik in de loop van mijn studies over de menselijke psyche vergaarde. Vooral als ik ‘s morgens het huis moest verlaten om naar mijn werk te gaan, moest ik mij over een enorme drempel heen worstelen. Dit kostte heel veel energie. Geen wonder dat ik steeds weer met een burn-out thuis kwam te zitten.

En keer op keer keek ik met hulp van een therapeut naar mijn eigen gedrag, dat was immers waar ik direct invloed op dacht te hebben. Ik onderzocht emotionele gevolgen van de verlating door mijn vader, van de emotionele verwaarlozing door mijn alleenstaande psychotische moeder, mijn parentificatie die mogelijks mij teveel betrokken maakte op mijn cliënten. Allemaal goed en noodzakelijk werk, zeker voor een hulpverlener, maar niets werkte echt helemaal afdoende.

Sinds het werk van Bessel van der Kolk, Peter Levine en Gabor Maté meer toegankelijk werd, ook voor mensen die in de meer traditionele takken van de hulpverlening werken, wordt steeds duidelijker dat trauma zich vast zet in het lichaam. Dat het zenuwstelsel en dan vooral de nervus vagus al veel eerder een potentieel gevaarlijke situatie, meestal een situatie die op één of andere manier herinnert aan het opgelopen trauma, al in een fractie van een seconde herkent en hierop reageert. Veel sneller dan ons brein de situatie kan analyseren, laat staan kan ingrijpen. En dat heling van trauma eerder ligt bij wat er gebeurt in het lichaam. Dit geldt ook voor intergenerationeel trauma.

De laatste jaren wordt dit dus aangevuld met kennis over de epigenetische gevolgen, de gevolgen over verschillende generaties heen, dat trauma heeft op ons mensen. We kunnen dus wel stellen dat op verschillende plaatsen in de wereld er nieuwe trauma’s worden gegenereerd die nog vele generaties hun gevolgen zullen laten voelen. En zoals ik in mijn vorig bericht al besprak; hurt people hurt people. Zo wordt de eindeloze cirkel van trauma en geweld doorgegeven.

Ikzelf ben in therapie gegaan bij een SE therapeute en daar heb ik geleerd dat ik voorzichtig met mezelf moet omgaan. Mezelf goed moet gronden en mijn grenzen moet verzorgen. Daarnaast helpt Qi gong mij om mijn zenuwstelsel te kalmeren maar dit is zeker niet de enige manier. En weten waar het vandaan komt maakt dat ik mezelf niet langer de schuld geef maar mezelf met compassie tegemoet treed. Ik vind het wel heel erg jammer dat ik zo lang over heb moeten doen en dus zo lang heb geworsteld met onbegrepen klachten, om tot deze inzichten te komen.

Wil jij ook onderzoeken hoe jouw problemen misschien verband houden met intergenerationeel trauma dan is oerrtherapie zeker iets voor jou. Wees welkom!

En laten we samen zorgen dat er een eind komt aan deze cyclus van het creëen van trauma

1Zie bijvoorbeeld https://news.yale.edu/2025/03/06/violent-experiences-alter-genome-ways-persist-generations

Email
Facebook
Twitter
LinkedIn
Therapie diversen

Kinderen de toekomst van ons allemaal

/

Het afgelopen weekend was er veel aandacht in de media over het Vlaardingse pleegmeisje. Ook de moeder werd geïnterviewd en haar emotionele aanklacht in de rechtbank was te horen op nu.nl

Allereerst wil ik zeggen dat ik het verschrikkelijk vind dat dit soort dingen gebeuren. En ik denk dat het geen op zichzelf staande gebeurtenis is. De pleegouders worden afgeschilderd als mensen met een stoornis, waardoor zij zich niet konden inleven en de kinderen als objecten beschouwden. De biologische moeder positioneert zich ook als slachtoffer. Toch begon het bij haar. Zij kreeg kinderen waar ze niet voor bleek te kunnen zorgen. Die vervolgens in een pleeggezin werden geplaatst. Het pleeggezin waar al dit verschrikkelijks gebeurde. De media is er tamelijk eenduidig over; de schuld ligt bij de pleegouders.

Naar mijn idee is hier meer aan de hand. Ik vermoed dat zowel de pleegouders als de biologische moeder (en de vader ongetwijfeld ook) zelf als kind getraumatiseerd zijn. Zoals de uitspraak “hurt people hurt people” ( gekwetste mensen, kwetsen mensen) vaak toegeschreven aan de Joodse rabbi Yehuda Berg, zegt mensen zijn geneigd het trauma wat henzelf is overkomen te herhalen. Hetzij als slachtoffer hetzij als dader.

In een gemeenschap als de onze, waar het nucleaire kerngezin heilig is, is er te weinig ondersteuning voor ouders. En als er professionele onderstuning is, wordt deze vaak met de beste bedoelingen en met een soort licht neerbuigende bevoogding, aangeboden. In mei van dit jaar beschreef een straatarts in het nrc hoe meer dan honderd verschillende hulpverleners betrokken waren bij een dakloze moeder en haar kinderen, zonder dat het tot een oplossing kwam.

Niet dat ik zou weten hoe het anders moet. De werkelijkheid is vaak weerbarstig. Dat maakt dat ik me machteloos voel. En met mij waarschijnlijk nog vele anderen. Dus krijgen de pleegouders de schuld en moeten die worden opgesloten. Zodat we met z’n allen weer rustig kunnen slapen. Het kwaad gelocaliseerd en uit de gemeenschap verwijderd.

In haar boek: “Samenlevingen in Balans” beschrijft Marja de Vries hoe bij inheemse volkeren alles georganiseerd is rond moeders en hun kinderen. Moeders en hun kroost blijven bij de familie van de moeder wonen en de vaders trekken daar eventueel bij in. De moeder-kind relatie is de sociale eenheid waaromheen de cultuur zich heeft ontwikkeld. Hierdoor zijn moeders minder afhankelijk van de vader, weten zich in de opvoeding gesteund door de familie (en door de rest van de gemeenschap) en zijn zij op die manier in staat hun kinderen een veilig, stabiel en geborgen opvoeding te geven. Dit maakt de kans op het doorgeven van eventuele trauma’s een stuk kleiner.

Dit staat in schril contrast met de Nederlandse situatie waar zoals de politicoloog Kiza Magendame in het nrc betoogt, de zorg en de opvoeding van kinderen primair als de privéaangelegenheid van ouders wordt gezien.

Met als gevolg dus dat het achter de voordeur gruwelijk mis kan gaan zonder dat iemand hier weet van heeft.

Als we dit echt willen voorkomen dan zullen we onze samenleving anders moeten gaan inrichten. Dan zullen we moet erkennen dat de opvoeding en verzorging van kinderen als de meest waardevolle taak binnen de samenleving als geheel moet worden beschouwd en dat we moeders (en vaders) daarin iedere denkbare ondersteuning moeten geven die ze daarbij nodig hebben. Dan zullen we moeten migreren naar een samenleving in balans.

Uiteindelijk worden we daar allemaal beter van. Tot die tijd doen wij er goed aan zo veel mogelijk onze eigen trauma’s onder ogen te gaan zien en op te ruimen, of we nu kinderen hebben of niet. Oerrtherapie is hier een uitermate geschikte methode voor

Therapie diversen

Onrust in tijden van verandering. Hoe blijven we op koers?

/

Afgelopen zondag keek ik naar een webinar van Thomas Hübl. Hij benoemde precies de reden waarom ik, hoewel al (bijna) pensioengerechtigd, toch de noodzaak voel een praktijk te openen. Dit is waardoor zijn verhaal met mijn insteek resoneerde;

De wereld draait sneller dan ooit. Wat gisteren nog een stabiele realiteit was, brokkelt vandaag af. We staan op de drempel van een ongekende transformatie, gedwongen om mee te bewegen met een evolutionaire snelheid die ons collectief op de proef stelt.

Thomas Hübl wijst ons op een fundamentele paradox: verandering is de natuur van het leven, de wijsheidstradities spreken al eeuwen over vergankelijkheid en beweging. Als verandering zo natuurlijk is, waarom is het dan zo ontzettend moeilijk? Waarom veranderen we niet gewoon, zoals de wereld van ons vraagt?

Het antwoord ligt in wat Hübl de bevroren delen van onszelf noemt: trauma.

“Trauma wil niet veranderen. Trauma is bevroren verleden. Trauma is vergrendelde informatie… en ontoegankelijk voor leren.”

Trauma is in essentie vastgehouden energie. Wanneer evolutie en de snelle stroom van het leven tegen deze “bevroren stukken” duwen, ervaren we pijn, angst, woede, en intense fragmentatie. Ons zenuwstelsel raakt oververhit en we ervaren stress, omdat de druk om te veranderen groter is dan ons vermogen om de opkomende emoties te verteren.

De werkelijke uitdaging zit in het transformeren van die bevroren energie. Transformatie is, zoals Hübl stelt, het omzetten van de ene staat van informatie naar de andere. Dit is het verteringswerk dat we nu massaal moeten leren.

Dit besef – dat de energie die ons blokkeert onze weg kan worden – heeft mij doen besluiten mijn professionele bijdrage te leveren. De tijd vraagt om methoden die ons helpen om de ‘bevroren delen’ te ontdooien, te verwerken en te laten stromen.

Ik bied twee cruciale pijlers voor dit integratiewerk:

Gestalttherapie is bij uitstek het antwoord op Hübls oproep om hoop terug te brengen naar onze daadkracht, naar het huidige moment.

  • Het Belichaamde Zelf: gestalt werkt direct met het onderzoeken van de zintuiglijke en lichamelijke ervaring. Het helpt ons te reguleren, te ankeren in ons lichaam, en de “gebroken verbinding tussen buiten en binnen” te herstellen.
  • Aandacht Bevrijden: We onderzoeken hoe oude, bevroren patronen zich manifesteren in dit moment, waardoor je je aandacht bevrijdt van de herhalingsdrang van het verleden en volledig beschikbaar bent voor het hier en nu.

Energy Body Clearing (Gebaseerd op de Principes van Langston Kahn)

De principes van energetische opschoning, zoals die in het Deep Liberation Process van Langston Kahn worden toegepast, bieden een krachtige manier om vastgehouden spanning los te laten. Kahn ziet trauma als energie die in het systeem is blijven steken en streeft naar ‘Emotional Clearing’ om zo spirituele volwassenheid te bereiken.

  • Vrijmaken van Opgeslagen Spanning: Energy Body Clearing is gericht op het loslaten van opgebouwde stress, onverwerkte emoties en vastgeroeste patronen op energetisch niveau. Dit helpt direct met het verteren van onverwerkte informatie en maakt energie vrij
  • Van Isolatie naar Impact: Door deze energetische schoonmaak word je lichter in je voetafdruk en minder snel overspoeld door collectieve angst. Jouw individuele regulatie functioneert zo als een ‘hub van transformatie’ en je omgeving zal hierop reageren.

Door de combinatie van deze methoden leer ik mensen de energie die hen blokkeert te transformeren, zodat het hun weg wordt. Het is de kunst om de chaos niet te ontvluchten, maar deze moedig tegemoet te treden – met de juiste tools.

De toekomst is geen later punt in de tijd, maar een capaciteit die we in onszelf kunnen ontwikkelen. We zijn de generatie die de antwoorden draagt op de huidige uitdagingen. Dit werk vraagt om moed, de moed om onze pijn te ontmoeten en de opkomende energie van verandering te omarmen.

Door gestalttherapie en Energy Body Clearing samen te brengen, bied ik een veilige plek om dit diepgaande werk te doen en de parel van hoop terug te brengen in onze daadkracht van nu.

Welke ‘bevroren’ energie in jouw leven vraagt het meest om ontdooing, en ben jij klaar om de moed van jouw ziel te bewandelen?

De webinar van Thomas kun je hier https://www.youtube.com/watch?v=myiPP4JyQt0&t=177s kijken

 

Scroll naar boven