Pacifisme
Eén van de belangrijkste redenen waarom ik overtuigd pacifist ben.
De afgelopen week nam ik deel aan de Rewiring to break free of selflimiting behaviors summit
En één interview bracht me enorm veel inzicht; het interview met Ariëlle Schwartz, een yoga docente en somatic experience (SE) therapeute. Zij vertelde hoe ze, toen ze zelf zwanger werd, geconfronteerd werd met het trauma van haar moeder, welke deze had opgelopen doordat haar moeder, Ariëlle’s oma dus, geprobeerd had haar zwangerschap (van Ariëlle’s moeder) te beëindigen. Ariëlle, in de vorm van een eitje in de eileiders van haar nog ongeboren moeder, had dit trauma geërfd.
Inmiddels is uit onderzoek, onder andere van Syrische vluchtelingen bekend dat (oorlogs) trauma het genoom, het dna van mensen verandert. 1Waardoor de gevolgen van oorlog nog generaties lang invloed hebben.
Zelf ben ik de oudste dochter van een vrouw die, als vijfjarige, het bombardement van de geallieerden op Rotterdam West op 31 maart 1943, van dichtbij meemaakte. Dit weet ik uit de dagboeken van mijn oma. Wie de spaarzame getuigenverklaringen van deze gebeurtenis leest, oa hier: https://voorouder.nl/artikelen, krijgt een levendig beeld van de verwoesting en het drama wat toen plaatsvond. En toen zou de hongerwinter, voor hen die het bombardement overleefden, nog komen.
Mijn hele leven heb ik last gehad van zelfdestructief gedrag. Eén van de dingen waar ik mee worstelde was een soort basis angst die, juist omdat hij de grondtoon vormde van mijn bestaan, niet door mij werd herkend, ondanks alle kennis die ik in de loop van mijn studies over de menselijke psyche vergaarde. Vooral als ik ‘s morgens het huis moest verlaten om naar mijn werk te gaan, moest ik mij over een enorme drempel heen worstelen. Dit kostte heel veel energie. Geen wonder dat ik steeds weer met een burn-out thuis kwam te zitten.
En keer op keer keek ik met hulp van een therapeut naar mijn eigen gedrag, dat was immers waar ik direct invloed op dacht te hebben. Ik onderzocht emotionele gevolgen van de verlating door mijn vader, van de emotionele verwaarlozing door mijn alleenstaande psychotische moeder, mijn parentificatie die mogelijks mij teveel betrokken maakte op mijn cliënten. Allemaal goed en noodzakelijk werk, zeker voor een hulpverlener, maar niets werkte echt helemaal afdoende.
Sinds het werk van Bessel van der Kolk, Peter Levine en Gabor Maté meer toegankelijk werd, ook voor mensen die in de meer traditionele takken van de hulpverlening werken, wordt steeds duidelijker dat trauma zich vast zet in het lichaam. Dat het zenuwstelsel en dan vooral de nervus vagus al veel eerder een potentieel gevaarlijke situatie, meestal een situatie die op één of andere manier herinnert aan het opgelopen trauma, al in een fractie van een seconde herkent en hierop reageert. Veel sneller dan ons brein de situatie kan analyseren, laat staan kan ingrijpen. En dat heling van trauma eerder ligt bij wat er gebeurt in het lichaam. Dit geldt ook voor intergenerationeel trauma.
De laatste jaren wordt dit dus aangevuld met kennis over de epigenetische gevolgen, de gevolgen over verschillende generaties heen, dat trauma heeft op ons mensen. We kunnen dus wel stellen dat op verschillende plaatsen in de wereld er nieuwe trauma’s worden gegenereerd die nog vele generaties hun gevolgen zullen laten voelen. En zoals ik in mijn vorig bericht al besprak; hurt people hurt people. Zo wordt de eindeloze cirkel van trauma en geweld doorgegeven.
Ikzelf ben in therapie gegaan bij een SE therapeute en daar heb ik geleerd dat ik voorzichtig met mezelf moet omgaan. Mezelf goed moet gronden en mijn grenzen moet verzorgen. Daarnaast helpt Qi gong mij om mijn zenuwstelsel te kalmeren maar dit is zeker niet de enige manier. En weten waar het vandaan komt maakt dat ik mezelf niet langer de schuld geef maar mezelf met compassie tegemoet treed. Ik vind het wel heel erg jammer dat ik zo lang over heb moeten doen en dus zo lang heb geworsteld met onbegrepen klachten, om tot deze inzichten te komen.
Wil jij ook onderzoeken hoe jouw problemen misschien verband houden met intergenerationeel trauma dan is oerrtherapie zeker iets voor jou. Wees welkom!
En laten we samen zorgen dat er een eind komt aan deze cyclus van het creëen van trauma
1Zie bijvoorbeeld https://news.yale.edu/2025/03/06/violent-experiences-alter-genome-ways-persist-generations