Vorige week heb ik tegen mijn voornemen in geen zaterdagstuk geschreven. Er was wel iets maar het wilde nog geen woorden krijgen. Bovendien was ik bezig met het voorbereiden van mijn vision quest.
Wat een vision quest is? Traditioneel is het een moment waarop iemand zich terugtrekt in de wildernis en daar een aantal dagen met een minimum aan comfort en vastend doorbrengt, Zo min mogelijk afleiding en helemaal alleen. De idee hierachter is dat door het wegvallen van het vertrouwde het ego, ons analyserend brein ontregeld raakt en daardoor ruimte maakt voor de stem van de ziel. Vasten brengt na een poosje een lichte trancetoestand waardoor zintuiglijke informatie anders binnen komt.
Het is een vast onderdeel van initiatieriten bij inheemse volkeren.
Ik had gemerkt dat mijn relatie met natuur een wat afstandelijke was, als met een schilderij achter glas in het museum en ik wilde ontdekken of ik ook op een andere manier contact kon maken met de natuur.
Nu is wildernis, echte niet door mensen gevormde/ gestructureerde natuur lastig te vinden in Nederland en is in het wild kamperen niet toegestaan in ons keurig gereguleerde landje. Ik koos dus noodgedwongen voor een bereikbaarder alternatief in de wetenschap dat dit ongetwijfeld ook een ander soort ervaring zou opleveren.
Ik had voor 2 nachten een kampeerplek op een natuurkampeerplaats op de Hondsrug gereserveerd. Ik was gewaarschuwd geen verwachtingen te koesteren en er open en ontvankelijk in te stappen.
Het was een mooie kamperplek in het bos en relatief rustig. Op het veldje waar ik stond, stond nog een grote koepeltent. De eerste avond regende het flink en kwam ik tot de ontdekking dat ik mijn tent had opgezet op een plek die net iets onder het maaiveld lag door de kampeermiddelen die er het hele jaar hadden gestaan. Ik had sinds ik thuis was weg gegaan niks meer gegeten al had ik wel bouillon meegenomen, wetende dat het toch niet helemaal een vision quest volgens de regels zou worden.
Mijn eerste nacht was op z’n zachtst gezegd teleurstellend. Iedere keer als ik mijn tent uit wilde om te plassen moest ik eerst door een plas water in mijn voortent en er was behoorlijk veel verkeersgeluid waardoor ik niet echt het gevoel kreeg in de natuur te zijn.
Bovendien was ik veel te optimistisch over de temperatuur geweest waardoor ik slechts één deel van de tweedelige slaapzak uit de auto had meegenomen. De werkelijke minimum temperatuur lag nog enkele graden onder wat buitenradar had voorspeld, dus halverwege de nacht was ik genoodzaakt al mijn kleren aan te trekken en mijn dikke wollen vest over me heen te trekken. De volgende ochtend ging ik na een kop thee en een warme douche ( die heb je ook niet bij echte vision quest ) op weg maar de slechte nacht had me stijf en pijnlijk gemaakt dus ik was na een paar uur in het bos alweer terug.
Het stel tegenover me was ook wakker en toen de mannelijke helft op weg naar de douche mijn tent passeerde miste mijn hart een slag. Wat een mooie man en ik dacht aan het liedje van Alanis Morisette Ironic waarin ze zingt meeting the man of your dreams and then his beautiful wife.
Toch werd me als snel duidelijk dat niet alles rozengeur en maneschijn was aan de overkant. De hele ochtend was ik getuige van wat leek op een pittig meningsverschil. Ik hoorde haar stem voortdurend pleiten, uitleggen en overreden. Smeken bijna. Hij leek niet veel terug te zeggen. ‘s Middags waren ze een paar uur weg en ik zat bij mijn tent en probeerde wat te lezen in Bill Plotkins Soulcraft.
Na een paar uur waren ze weer terug en aan de lichaamstaal te zien was het conflict enigszins geëscaleerd. Ik zag uit mijn ooghoeken dat hij de tent begon af te breken. Zij stond er wat verloren bij. Toen laaide de discussie weer op en gingen ze zitten om verder te praten. Zij wederom pleiten, aandringen, verklaren en proberen te overtuigen. Ik kon hen niet verstaan maar mijn indruk van het gesprek is mijn interpretatie van hun lichaamstaal en prosodie, vooral de klank van haar stem.
En ineens zag ik mezelf. Hoe ik zoals zij nu ontelbare keren zo’n wanhopige poging had gedaan mijn geliefde te bereiken. Meestal had ik iets gezegd of gedaan wat hem boos had gemaakt of waren we het ergens fundamenteel over oneens. En in plaats van als twee emotioneel volwassen mensen dit uit te praten trok hij zich emotioneel terug. En ineens ging het dan niet meer over wat er gebeurd of gezegd was, laat staan over mijn gevoelens of verlangens maar was het de relatie, de intimiteit die op het spel stond. Doodsbang om hem te verliezen leverde ik mijn verlangens en de erkenning van mijn gevoelens in om in godsnaam maar te kunnen voelen dat er nog iets van een relatie was. Angst om hem kwijt te raken, angst om alleen te zijn maakte dat ik mijn eigen hart brak in de hoop daarmee de zijne terug te winnen.
Tot het niet langer ging. Tot ik me realiseerde dat ik na elk zo’n incident kleiner werd en dat als ik zo door zou gaan er op een dag niets meer van me over zou zijn. En dus ging ik de enig over gebleven weg en die leidde weg van hem, weg van mijn paarden en weg van de plek waar ik me zo mee verbonden voelde. Dat was tot op die dag het allermoeilijkste wat ik ooit had gedaan. Ik ging door een proces van diepe rouw. Wat de alchemisten het nigredo noemen. En ik kwam er wijzer en sterker uit. Niet langer bang om alleen te zijn.
Mijn visioen kwam dus niet van een hert dat in het bos tegen me sprak maar van een spiegel voorgehouden door twee mensen die ik waarschijnlijk nooit meer terug zal zien.
Op mijn weg naar huis kocht ik een armband met jade kralen. Om me aan deze ervaring te herinneren. Nooit meer wil ik in contact mijzelf verlaten om te voorkomen door de ander verlaten te worden.
Het stel heeft uiteindelijk zwijgend de auto ingepakt en is vertrokken.
Ik hoop dat ze een goede relatietherapeut vinden.