Ze vroeg of ze mocht komen logeren en natuurlijk mocht dat. We kenden elkaar van de online oefengroep. Daar ondersteunden we elkaar bij het innerlijk onderzoeken van kindzelven. Hierdoor werd ik getuige van haar kindertrauma’s. En die waren fors.
Ze omschreef haar jeugd als die van Assepoester; haar moeder overleden toen ze nog heel jong was en vervolgens blootgesteld aan een reeks stiefmoeders door wie ze verwaarloosd werd. Het had haar beschadigd, dat was duidelijk.
Ik haalde haar en haar dochtertje op van het station. Zijzelf was ongeveer net zo oud als mijn dochter en haar dochtertje zo oud als mijn kleinzoon.
En ze was mooi, dat blozende make-up loze, naturel mooi. Misschien dat ik daarom meteen in mijn people pleaser modus schoot en het haar en haar dochtertje zo aangenaam mogelijk probeerde te maken.
Wat natuurlijk ook meespeelde was dat ik een inkijkje in haar geschiedenis had gekregen en die leek verrassend veel op de mijne. Hierdoor ontstond de behoefte haar te beschermen en te troosten, nog voordat ze hierom had gevraagd.
Al snel bleek dat ze in mij de moeder zag die ze nooit gehad had. Ze vroeg me honderduit en wilde van alles van me leren; zuurkool inmaken, groente kweken en welke recepten ik gebruikte.
Ik genoot van het beeld dat ze me spiegelde; de oudere, wijze, warme vrouw.
Te laat realiseerde ik me dat als je op een voetstuk wordt gezet er maar één volgende mogelijke stap is; eraf. En dat een voetstuk geen authentieke communicatie verdraagt.
Dus toen ik me na een paar dagen begon te ergeren; aan bijvoorbeeld dat ze me buiten maaltijden om vroeg eten voor haar dochtertje te maken, terwijl die tijdens de maaltijd verveeld met haar vork zat te spelen, slikte ik mijn irritatie in om de stemming niet te bederven. We hadden allebei dus meer contact met het beeld dat we van elkaar hadden dan met de werkelijke onvolmaakte maar ook autonome mens die voor ons stond. En voor iedereen die deze situatie kent; dit houd je maar een korte tijd vol.
Ik realiseer me dat mij dit vaker is overkomen; iemand ziet iets in mij, reislust, onafhankelijkheid, een talent, en spiegelt dat aan mij terug en ik ontleen hier ook iets aan. Er is wel een stemmetje dat zegt; “ho es even, dit ben ik niet” Maar het is ook gewoon fijn om bewonderd te worden. En zo verdwijnt ons ware zelf steeds verder uit beeld, zowel voor de ander als voor onszelf. En voordat je het weet ben je je continu aan het aanpassen om de relatie maar niet te verliezen.
Tussen mij en mijn logee is het niet meer tot authentiek contact gekomen. Ik durfde mijn irritaties niet uit te spreken en hoe langer ik ze binnen hield hoe groter het risico werd dat ik ze niet kon uitspreken zonder de relatie op scherp te zetten.
Wat er in mijn logee omging kan ik niet met zekerheid zeggen. Tijdens de logeerpartij zag ik eerder Sneeuwwitje dan Assepoester en uiteindelijk bleef de appel die ik haar aanbood in ons beider keel steken.